การรอคอย

การรอคอย...

เป็นเรื่องที่ทรมาน

โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน

หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน

เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น

มันมีมากกว่า24 ชั่วโมง 1440 นาที 86400 วินาที

และเข็มนาฬิกาก็เดินช้าขึ้นอีกเป็ฯเท่าตัว...

จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า

และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น

ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ

เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา

และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆ กับความอ่อนไหว

เป็นโอกาศที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องวัดความรู้สึก

พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก

วักการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย

และความอดทน

ด้วยเงื่อนไขของความลำบากแห่งกาลเวลา

และตัดสินว่า...การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่

การอยู่ห่างกัน...

จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง

ตางคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ

ที่คอยรบกวน..และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง

เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า

คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด

และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน

มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย

กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...

เพราะฉะนั้น...

ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็คงไม่ธรรมดา

และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า

เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก

จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน

และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ

เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา

ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้

ย่อมเกิดค่ามหาศาล

...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้

หากรู้ว่าเป็นใครสักคน ที่มีค่าแก่การรอคอย...

ซึ่งอาจจะช้าบ้างเร็วบ้าง...ก็แตกต่างกันไป